Pegaptanib w leczeniu zwyrodnienia plamki związanego z wieńcem neowaskularnym ad 6

U pacjentów otrzymujących pegaptanib w dawce 0,3 mg zaobserwowano korzystne działanie terapeutyczne u wszystkich pacjentów ze wszystkimi angiograficznymi podtypami zmian (P <0,03 dla każdego podtypu) (Figura 1B), wyjściowe poziomy ostrości widzenia (<54 lub .54 litery, P < 0,01 dla każdej grupy) (Figura 1C) i wielkości zmian w stanie wyjściowym (<4 lub .4 pola dysku wzrokowego, P <0,02 dla każdej grupy) (Figura 1D). Liczbowo lepsze wyniki obserwowano u pacjentów z różnymi podtypami zmian chorobowych leczonych pegaptanibem w dawce 1,0 mg i 3,0 mg (Figura 1B). Wyniki wielu analiz regresji logistycznej wykazały, że żaden czynnik inny niż przypisanie do leczenia pegaptanibem nie było istotnie związane z tą odpowiedzią (dawka 0,3 mg, p <0,001). Większość (78 procent) badanych pacjentów nigdy nie otrzymywała terapii fotodynamicznej podczas badania (w trakcie lub po ocenie wyjściowej), a 75 procent pacjentów nigdy nie otrzymywało terapii fotodynamicznej w dowolnym czasie (tj. Nie mieli oni historii terapii fotodynamicznej). ani nie otrzymali leczenia podczas badania) w badanym oku. Częstość stosowania tej terapii przed przyjęciem do badania i na początku badania była podobna wśród grup leczonych; przed randomiacją stosowano terapię do stratyfikacji podczas randomizacji. Historię terapii fotodynamicznej odnotowano na początku badania u 24 pacjentów otrzymujących pegaptanib w dawce 0,3 mg (8 procent), 29 pacjentów otrzymujących 1,0 mg (10 procent), 27 pacjentów otrzymujących 3,0 mg (9 procent) i 18 pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia pozorowane (6 procent).
Badacze przeprowadzili wstępną terapię fotodynamiczną u 36 pacjentów otrzymujących 0,3 mg pegaptanibu (12%), 31 pacjentów otrzymujących 1,0 mg (10%), 38 pacjentów otrzymujących 3,0 mg (13%) i 40 pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia pozorowane (13%). ). Nieco wyższy odsetek pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia pozorowane niż otrzymujących pegaptanib, otrzymywał terapię fotodynamiczną po linii bazowej, co sugeruje możliwą stronniczość przeciwko pegaptanibowi. Po leczeniu podstawowym terapii fotodynamicznej podawano 49 pacjentów otrzymujących 0,3 mg pegaptanibu (17%), 55 pacjentów otrzymujących 1,0 mg (18%), 57 pacjentów otrzymujących 3,0 mg (19%) i 62 pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia pozorowane (21%) . W związku z tym korzyść terapeutyczna pegaptanibu była obecna pomimo wyższej częstości stosowania terapii fotodynamicznej wśród pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia pozorowane.
Tabela 4. Tabela 4. Zmiany wielkości uszkodzenia, zakres neowaskularyzacji choroidalnej (CNV) i upływ czasu w 1186 pacjentach. Na dwóch badaniach angiograficznych nastąpiło spowolnienie wzrostu całkowitej powierzchni zmiany, wielkość neowaskularyzacji naczyniówkowej i nasilenie wycieku w grupach otrzymujących pegaptanib w porównaniu z grupą wstrzyknięć pozorowanych (Tabela 4). Różnica była widoczna w tygodniach 30 i 54.
Częstość przerwania leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych wynosiła procent w grupie pegaptanibu i procent w grupie wstrzyknięć pozorowanych. Przyczyny odstawienia były różne i nie były skupione w odniesieniu do konkretnego systemu lub organu. Żadne systemowe działania niepożądane nie zostały definitywnie przypisane przez niezależny komitet zarządzający danymi i monitorujący bezpieczeństwo do badanego leku, ani też nie zaobserwowano żadnego układu narządów we wszystkich trzech grupach terapeutycznych.
[hasła pokrewne: jula zęby, próba tuberkulinowa, śluz z odbytu ]
[podobne: długotrwały kaszel, dna moczanowa przyczyny, dr budwig ]