lekarze ginekolodzy tczew

W przygotowaniu jest jednak kilka nowatorskich genetycznie modyfikowanych replikacyjnie szczepionek. Na przykład, konstrukt HSV-1 CJ9-gD, który został zaprojektowany do nadekspresji gD1 i ma dominującą negatywną mutację w pochodzeniu białka wiążącego UL9 (które hamuje replikację wirusa), był w stanie chronić świnki morskie przed dopochwowym HSV-2 prowokacja, z wyraźnym zmniejszeniem miana wirusa i tworzeniem zmian chorobowych, jak również ilością wirusa prowokującego, powodującą opóźnienie u immunizowanych zwierząt (112). Kolejna para obiecujących konstruktów szczepionek niekompatybilnych z replikacją, dl5-29 i dl5-29-41L, z delecjami istotnych wczesnych genów (oraz, w wirusie -41, genie kodującym białko vhs), była również skuteczna w zapobieganiu pierwotnym zakażenie i obniżenie miana wirusa prowokującego, powodującego opóźnienie w modelu świnki morskiej (89, 113). Szczepy HSV-1 kompetentne pod względem replikacji z delecją w genie gE, która jest wymagana do rozprzestrzeniania się neuronów i dalszego transportu składników wirusowych (114) lub HSV-2 z delecją w obu kopiach ICP0, która ma wiele zjadliwości oraz funkcje unikania odporności (115), to inne innowacyjne konstrukcje szczepionek, które będą wymagać dodatkowych testów na modelach zwierzęcych przed wprowadzeniem do prób klinicznych. Cele szczepień Jedną z kluczowych kwestii w rozwoju szczepionki HSV jest to, czy odporność na sterylizację będzie możliwa (116). Idealnie, szczepionka HSV będzie lepsza niż natura poprzez połączenie następujących mechanizmów: (a) indukowanie sterylizującej odporności w przewodzie narządów płciowych, (b) zapobieganie początkowej infekcji DRG, (c) stymulowanie odpowiedzi immunologicznej, która nie pozwala na częste reaktywowanie HSV-2 z sakralnego DRG lub (d) prowadzące do wysokich stężeń komórek efektorowych w nabłonku narządów płciowych w celu zminimalizowania replikacji po dostarczeniu wirusa z neuronów (92). Modele myszy zazwyczaj wymagają inokulacji pochwy żywym HSV w celu wytworzenia odporności na sterylizację (117), a w modelu świnki morskiej większość testowanych szczepionek nie zapobiegła zakażeniu DRG. Szczepionki HPV, które wykorzystują cząsteczki wirusopodobne, indukują wyższe poziomy przeciwciał neutralizujących i komórek B pamięci niż w naturalnym zakażeniu (118) i zapobiegają zakażeniom narządów płciowych o wysokiej skuteczności (119), co pokazuje, że szczepionki, które indukują silniejszą odporność niż naturalne infekcja jest możliwa. Alternatywnym celem szczepienia jest zmiana naturalnego przebiegu zakażenia HSV, poprzez zmniejszenie ilości wirusa powodującego opóźnienie w neuronach i zmniejszenie do minimum ilości wirusa z powierzchni narządów płciowych (Figura 1). Analizy modelowania matematycznego sugerują, że nawet szczepionki o stosunkowo niskiej skuteczności w zapobieganiu pierwotnej infekcji mogą mieć istotny wpływ na epidemię, zmniejszając wypadanie i zmniejszając transmisję wirusową (105). Taka szczepionka miałaby największy wpływ na populacje o wysokiej częstości występowania (120); szacuje się, że szczepionka, która tylko nieznacznie obniża podatność na HSV-2, ale zmniejsza częstotliwość rzucania wśród osób zaszczepionych, które ulegną zakażeniu o 75%, może zmniejszyć częstość występowania HSV-2 o 30% w okresie 10 lat (121). Szczepionki terapeutyczne, które zmniejszają wydzielanie, mogą również mieć silny wpływ na epidemię HSV-2 (122). Przyszłe kierunki W ciągu ostatnich dwóch dekad pole patogenezy HSV szybko się rozwijało. Lepsze zrozumienie funkcji wielu genów i białek HSV, a także reakcji odpornościowej gospodarza. Co ważne, mamy większe uznanie dla tego, jak często HSV reaktywuje się z opóźnieniem i rozlewa się na powierzchni błony śluzowej, umożliwiając transmisję do nowego gospodarza. Odkrycia te wskazują na wirusowe uwalnianie jako właściwy punkt końcowy dla badań potwierdzających koncepcję
[patrz też: zubiro, zanik wieloukładowy, tanmuz ]