płock medycyna pracy

Nie wiadomo jeszcze, jak wiele diety ciążowej i rozwojowej wpływa na dryf metylacji DNA u dorosłych. Ostatnie badania wykazały, że poziomy kwasu foliowego w rbc, miara długotrwałego przyjmowania, były dodatnio skorelowane z dryfsem metylacji na wyspach promotorowych CpG (68), ale nie w powtarzających się sekwencjach (21). Istnieje również duże zainteresowanie potencjalnym związkiem między środowiskowymi ekspozycjami chemicznymi a zmienioną epigenetyką. Kilka naturalnie występujących związków ma niekwestionowane efekty epigenetyczne (69), chociaż dowody na inne są niejednoznaczne (70). Wydaje się prawdopodobne, że jesteśmy narażeni na działanie chemikaliów, które wpływają na dryf epigenetyczny, ale dokładna natura tych chemikaliów i wielkość ich skutków nie zostały jeszcze określone. Związany z wiekiem dryf metylacji i fizjologia: zmieniona plastyczność. Funkcjonalne konsekwencje związanego z wiekiem dryfu metylacji pozostają kwestią spekulacji. Promotor metylacji wyspy CpG wycisza transkrypcję genu w dotkniętych komórkach (4). Zmiany metylacji gdzie indziej mają zmienny, zależny od miejsca wpływ na ekspresję genów. Aby w pełni docenić wpływ starzenia, należy również wziąć pod uwagę stopień zmian metylacyjnych. Pomiary ilościowe ujawniają różnice między młodymi i starymi ssakami rzędu 5%. 25% w podatnych genach (28). Skutki takiej częściowej metylacji zależą od tego, czy jest ona jednolicie zmieniona w niewielkim stopniu w każdej komórce, czy znacznie zmieniona w niewielkiej części komórek. Dane sugerują, że dla promotorów CpG wyspy te ostatnie są poprawne. że stare komórki macierzyste są mozaikami epigenetycznymi, niektóre nie wykazują metylacji przy danym genie, a inne mają bardzo wysoki stopień metylacji w tym samym genie (27). Oczekuje się, że te niezwykłe różnice doprowadzą do dużych różnic w ekspresji genów między różnymi komórkami macierzystymi w tej samej tkance, przy założeniu, że dotknięty gen jest rzeczywiście aktywny w tej tkance. Jeśli wziąć pod uwagę tysiące genów, które wykazują zależne od wieku znoszenie, pojawia się obraz, w którym tkanki u starszych osób wykazują znaczną mozaikę w profilach ekspresji genów (podsumowane na ryc. 2). Rycina 2 Model wpływu epigenomu starzenia na funkcję komórek macierzystych. Młode komórki macierzyste mają względnie jednorodne epigenomy. Podczas starzenia się komórki macierzyste replikują się, a błędy stochastyczne w utrzymywaniu metylacji DNA wprowadzają mozaikę epigenetyczną. Ekspozycje i / lub przewlekłe stany zapalne przyspieszają ten proces, promując replikację komórek macierzystych (np. Do naprawy tkanek) lub pracując bezpośrednio na epigenomie. Ciągły mozaikowizm epigenetyczny powoduje ograniczone różnicowanie w niektórych komórkach macierzystych, co prowadzi do wyczerpania komórek macierzystych i selektywnego wzrostu w innych komórkach macierzystych, co prowadzi do ekspansji klonalnej i miejscowej hiperproliferacji. Kombinacja wyczerpania komórek macierzystych i ekspansja klonalna przyczynia się do fenotypów i chorób starzenia. Z kolei te fenotypy różnicowania proliferacyjnego i restrykcyjnego promują dryf epigenetyczny, tworząc błędne koło, które wykładniczo zwiększa szybkość niektórych chorób, takich jak rak. Mozaika epigenetyczna może głęboko wpływać na funkcję starszych komórek macierzystych. Utrata faktycznej lub potencjalnej ekspresji genu ogranicza potencjał różnicowania komórek macierzystych. Jak wspomniano wcześniej, wiele genów, które wykazują zależny od wieku dryf metylacji, to cele polycomb w embrionalnych komórkach macierzystych i są one wzbogacone o geny funkcjonalnie zaangażowane w różnicowanie i rozwój (28, 62, 71). Jest prawdopodobne, że metylacja wyspy CpG promotora w tych loci ogranicza plastyczność komórek macierzystych, co zagraża ich zdolności do odnawiania zdrowych zróżnicowanych komórek, a tym samym przyczynia się negatywnie do starzenia się funkcji tkanki.
[więcej w: choroba mortona, ciśnienie krwi tabela, ciśnienie skurczowe ]