Pegaptanib w leczeniu zwyrodnienia plamki związanego z wieńcem neowaskularnym ad 8

Wszyscy pacjenci z klinicznym zapaleniem wnętrza gałki ocznej byli leczeni dożylnie z antybiotyków. U 8 z 12 pacjentów z zapaleniem wnętrza gałki ocznej (67 procent) zakażenie wiązało się z naruszeniami protokołów, z których najczęstszym było niewykorzystanie wziernika powieki, instrumentu, który zapobiega zanieczyszczeniu miejsca iniekcji przez bakterie na rzęsach. Dyskusja
Pegaptanib powodował statystycznie istotną i klinicznie znaczącą korzyść w leczeniu zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem neowaskularnym. Ogólnie rzecz biorąc, zmniejszenie ryzyka utraty ostrości wzroku zaobserwowano we wszystkich dawkach już w sześć tygodni po rozpoczęciu leczenia, co świadczy o coraz większej korzyści w stosunku do czasu do 54. tygodnia (ryc. 1A). Obserwacja ta była poparta wieloma odkryciami. Pegaptanib zmniejszał szansę nie tylko utraty 15 liter lub więcej ostrości wzroku (uważanej za umiarkowaną stratę), ale także utraty 30 liter lub więcej (sześć linii na wykresie oka badania, który jest uważany za poważną stratę) . Ponadto, leczenie pegaptanibem zmniejszyło ryzyko progresji do prawnej ślepoty w badanym oku, zwiększyło stabilność widzenia, a u niewielkiego odsetka pacjentów spowodowało poprawę widzenia w 54. tygodniu w porównaniu do osób otrzymujących wstrzyknięcia pozorowane.
Wyniki wizualne są dalej poparte przez pomiary angiograficzne uzyskane przez personel zamaskowany do zadań leczenia, co sugeruje zmniejszenie wzrostu całkowitej wielkości zmiany lub neowaskularyzacji naczyniówkowej i nasilenia wycieku (Tabela 4). Dane te dostarczają pośrednich dowodów biologicznych na mechanizm działania pegaptanibu. Chociaż angiografia fluoresceinowa jest znaną od dawna metodą oceny degeneracji plamki żółtej związanego z wiekiem, ilościowe pomiary wielkości zmiany i neowaskularyzacji naczyniówkowej mogły zostać zakłócone przez zmiany w przepuszczalności, które towarzyszyły terapii pegaptanibem. Wszelkie wnioski dotyczące zakresu neowaskularyzacji naczyniówkowej i rozmiaru zmiany muszą być zatem podejmowane z uwzględnieniem tego zastrzeżenia. Hamowanie przepuszczalności przez pegaptanib może odgrywać ważną rolę w obserwowanych efektach wizualnych. Obniżenie przepuszczalności naczyń prawdopodobnie spowodowało poprawę wyniku po sześciu tygodniach, ponieważ dane wskazują, że istnieje małe prawdopodobieństwo istotnej zmiany w neowaskularyzacji naczyniówkowej lub wielkości zmiany w tym punkcie.
Ponieważ wszystkie formy neowaskularyzacji naczyniówkowej były związane ze zwiększonym poziomem VEGF, postawiono hipotezę, że szerokie spektrum pacjentów mogłoby czerpać korzyści z terapii przeciw VEGF pegaptanibem. Rzeczywiście, nie było dowodów na to, że jakakolwiek cecha wyjściowa, w tym podtyp angiograficzny, rozmiar zmiany lub początkowy poziom ostrości wzroku, wyklucza korzyść terapeutyczną. Korzystne odpowiedzi obserwowane w przypadku pegaptanibu prawdopodobnie sugerują, że leczono wspólny podstawowy proces chorobowy. Dane te potwierdzają hipotezę, że pegaptanib jest skuteczny w szerokiej populacji pacjentów z neowaskularnym zwyrodnieniem plamki żółtej związanym z wiekiem. Ponieważ około 90 procent pacjentów ukończyło dwie próby, schemat podawania dożylnego okazał się również akceptowany zarówno przez pacjentów, jak i lekarzy.
Częstość występowania zapalenia wnętrza gałki ocznej wlewu (0,16%), oderwania siatkówki (0,08%) i urazowego uszkodzenia soczewki (0,07%) w obecnym badaniu była podobna do wskaźników stwierdzonych w kompleksowym przeglądzie ponad 15 000 wstrzyknięć do ciała szklistego. ryzyko związane z wewnątrzgałkowym wstrzyknięciem pegaptanibu prawdopodobnie nie różni się od ryzyka związanego z injekcją wewnątrzgałkową innych leków
[przypisy: hipogonadyzm, torbiel pilonidalna, śluz z odbytu ]
[podobne: choroba wysokościowa, choroby psów, choroby tarczycy objawy ]