ośrodek zdrowia medynia głogowska

Zatem powszechne zmiany związane z wiekiem obserwowane w tym zespole genomowym prawdopodobnie odzwierciedlają raczej zdarzenia patologiczne niż zmieniony skład tkankowy. Zmiany w modyfikacji histonówPosttranslacyjne modyfikacje histonów są zarówno dynamiczne, jak i trudne do pomiaru ilościowego. Stanowi to szczególne wyzwanie, ponieważ najłatwiejsze do zaobserwowania zmiany to największe przesunięcia, które najprawdopodobniej odzwierciedlają zmieniające się środowisko komórkowe, różnicowanie lub potencjał proliferacji. W kilku badaniach zbadano tę kwestię i stwierdzono, że histony, warianty histonów i zmodyfikowane histony zmieniają się podczas starzenia w różnych organizmach (41, 42). Niektóre z zachowanych zmian obejmują globalną utratę poziomów histonów, a zmiana tych poziomów (i innych modyfikatorów histonów) może wpływać na długość życia w organizmach modelowych. Przebudowę określonych znaków opisano w starzejących się komórkach (43. 45) i ważne będzie określenie, który z nich napędza fenotyp starzenia, w przeciwieństwie do odzwierciedlających wtórne zmiany w starzejących się komórkach. Mechanizmy dryfowania metylacji DNA Aby zrozumieć mechanizmy leżące u podłoża dryfu metylacji DNA związanej z wiekiem, ze szczególnym uwzględnieniem zmian, które są wyraźnie patologiczne (np. Dryfowanie w metylacji wyspy CpG promotora), ważne jest, aby pamiętać globalne wzorce opisana powyżej: dryf nie jest kierunkowy (widoczne są zarówno hiper- i hypometylacja), nie jest jednorodny w całym genomie, i jest dość zmienny pomiędzy osobnikami w tym samym wieku. Obserwacje te wydają się negować prostą hipotezę jednoczącą, taką jak zaprogramowana zmiana metylacji lub związana z wiekiem zmiana w pisarzach lub redaktorach kodu metylacji. Z drugiej strony pojawiają się również wyraźne wzory, takie jak ochrona między gatunkami i znacznie wyższy dryf w tkankach najbardziej proliferacyjnych. Rodzi to kwestię wierności kopiowaniu metylacji DNA związanej z replikacją. Stosując markery do selekcji w stosunkowo krótkich okresach, spontaniczny wskaźnik błędów w utrzymywaniu metylacji na wyspach promotorowych CpG (zarówno zyski, jak i straty) mierzono jako 10. 4 do 10. 5 in vitro (46, 47). Tak więc, prostym wytłumaczeniem dryftu metylacji jest obecność zależnych od replikacji błędów w utrzymywaniu stanów epigenetycznych. Jeśli postuluje się, że każde zdarzenie replikacji komórek macierzystych wiąże się ze skończoną szansą na błąd metylacji DNA w danym miejscu CpG, wówczas metylacja może służyć jako zegar mitotyczny (27) w taki sam sposób jak skrócenie telomerów. Ta hipoteza nie uwzględnia niektórych szczególnych cech tego procesu, takich jak specyficzność genomowa. Badania wykazały, że zaatakowane geny można w pewnym stopniu przewidzieć za pomocą cech genomicznych, takich jak pobliska gęstość retrotranspozonów (48) (wysoka gęstość związana jest z mniejszymi zmianami z wiekiem), zajęcie przez białka grupy polikombi w komórkach embrionalnych (33) (z cele grupy polycomb pokazujące więcej zmian związanych z wiekiem), bezpośrednie powiązanie ze specyficznymi sekwencjami genomowymi (49) i odwrotne powiązanie z miejscami wiązania CTCF (50). Dodatkowo podstawowa ekspresja genów również może mieć wpływ na ten proces (51). Co ciekawe, geny z nadrukiem wykazują mniejszą tendencję do metylacji wraz z wiekiem niż inne regiony genomowe (52). Aby pogodzić hipotezę procesu stochastycznego (błędy losowe w utrzymaniu metylacji) i obserwacje dotyczące swoistości genomowej, proponuje się, aby wierność przekazywania wzorów epigenetycznych była zmienna w całym genomie w taki sam sposób, jak skuteczność naprawy DNA jest różna w zależności od transkrybowanego i nieprzekranowane regiony (53). W tym modelu błędy epigenetyczne byłyby łatwiej naprawiane (lub im zapobiegane) w pewnych regionach, być może w wyniku czynników, takich jak wiązanie czynnika transkrypcyjnego, zagęszczenie chromatyny i gęstość nukleosomu.
[więcej w: armapol gdynia, tanmuz, łużyckie centrum medyczne żary ]