ośrodek unitral mielno

Od dawna uważane za obojętne białka strukturalne, wokół których zawija się DNA, histony stały się głównymi graczami zarówno w przejściowej, jak i długotrwałej regulacji ekspresji genów. Modyfikacje histonów są ustalane przez twórców. które katalizują transfer grup acetylowych, grup metylowych lub innych ugrupowań do ograniczonego zestawu aminokwasów, które wystają z nukleosomu i służą jako cząsteczki sygnałowe. Te modyfikacje wyzwalają wiązanie przez różne białka (czytniki), które interpretują sygnał i albo tłumią albo aktywują ekspresję genu, na ogół przez indukowanie lokalnego zagęszczania lub rozluźniania chromatyny, odpowiednio poprzez ruch nukleosomów. Długotrwałe wyciszanie genów wiąże się z odmiennymi modyfikacjami histonów (12), co prowadzi do idei regulacji epigenetycznej przez te modyfikacje. Jednak enzymy, które resetują potranslacyjne modyfikacje (edytory) są obfite w komórkach dorosłych, a modyfikacje histonów mogą zmieniać się gwałtownie w odpowiedzi na środowiska komórkowe (13). Niektórzy twierdzą, że dynamiczna natura modyfikacji histonów czyni ich słabymi kandydatami do wyjaśniania stanów epigenetycznych (14). Mechanizmy, które pośredniczą w epigenetyce, wzbudziły znaczne zainteresowanie w ostatnim dziesięcioleciu i pojawiły się pewne wątpliwości dotyczące definicji epigenetyki. Termin ten był czasem stosowany do obejmowania wszystkich stanów chromatyny, w tym niektórych niezwiązanych z ekspresją genów (np. Naprawa DNA) (15). Jest również używany do wskazania deregulacji szlaków poprzez ekspresję genów (w przeciwieństwie do mutacji), niezależnie od ostatecznego mechanizmu (16). Te rozszerzone zastosowania słowa odsuwają się od istotnego składnika epigenetyki. stabilność. Indukcja ekspresji genów przez zmieniony stan komórkowy, taki jak proliferacja lub odpowiedź na stres, może obejmować przebudowę chromatyny lub nawet demetylację DNA, ale zasadniczo różni się od zmian ekspresji genów podczas różnicowania. Epigenetyczne wyciszanie dla genów na nieaktywnym chromosomie X lub dla genów z nadrukiem występuje pomimo odpowiednich poziomów komórkowych czynników transkrypcyjnych, które regulują docelowe geny. Mechanicznie ważne jest odróżnienie stabilnej ekspresji (epigenetycznej) od dynamicznej ekspresji (często opartej na czynniku transkrypcyjnym), ale istnieje niepełne zrozumienie, które mechanizmy komórkowe inne niż metylacja promotora wyspy CpG są naprawdę unikalne dla stabilnych stanów epigenetycznych. W następnych sekcjach użyję określenia epigenetyka w odniesieniu do stabilnej regulacji ekspresji genów. Zmiany metylacji DNA w starzejących się komórkach i tkankach Metylacja DNA była najpierw mierzona globalnie za pomocą metod biochemicznych, a wczesne badania wykazały postępujące zubożenie 5-metylocytozyny związane ze starzeniem in vitro w normalnych fibroblastach (17). Podobne zmiany zaobserwowano w starzejących się tkankach myszy i komórkach ludzkich (18), chociaż zmiany były dość niewielkie (od około 4,05% do około 3,95% w ciągu siedmiu dekad) (19). Inną ocenę globalnej metylacji można uzyskać, badając zwykle zmetylowane powtarzalne pierwiastki, takie jak pierwiastki Alu lub LINE1. Badania te przyniosły niespójne wyniki (20, 21), a różnice mogą być zależne od tkanek. Stan metylacji poszczególnych genów można badać, wykorzystując dwie właściwości metylowanych miejsc CpG: metylacja blokuje aktywność wielu enzymów restrykcyjnych, a metylowana cytozyna jest stosunkowo odporna na deaminację przez traktowanie wodorosiarczynem. Obie metody pozwalają na ilościowe przesłuchanie poszczególnych miejsc CpG (22). Wcześniejsze badania skupiały się na wyspach CpG promotora, szczególnie tych, które wykazały wyraźny wzrost metylacji związanej z rakiem. Analiza Southern blot wykazała, że receptor estrogenu. (ERa) promotor jest niemetylowany w tkankach młodych osobników, ale zyskuje metylację w tempie 1% co 3 lata w ludzkiej okrężnicy (23)
[przypisy: ciśnienie krwi tabela, choroba somatyczna, dieta wątrobowa jadłospis ]