Multigene Assay do przewidywania nawrotu leczonego tamoksyfenem raka węgorza ad 6

Proporcjonalna analiza wieloczynnikowa Cox wieku, wielkości guza i wskaźnika nawrotu w odniesieniu do prawdopodobieństwa odległego nawrotu. Zgodnie z oczekiwaniami młodsi pacjenci (ci poniżej 50. roku życia) mieli wyższe odsetki odległych nawrotów po 10 latach niż starsi pacjenci (21,1% [przedział ufności 95%, 15,1 do 26,8%] w porównaniu z 12,3% [przedział ufności 95%, 9,1 do 15,3%]), podczas gdy pacjenci z mniejszymi guzami (średnica, 2 cm lub mniej) mieli niższe szacowane odsetki odległych nawrotów po 10 latach niż ci z większymi nowotworami (13,3% [95% przedział ufności, 9,9 do 16,8%] vs 17,5% [przedział ufności 95%, 12,6 do 22,3%]). W wieloczynnikowym modelu Coxa, w którym oceniano odległe nawroty w odniesieniu zarówno do wieku, jak i wielkości guza, sam wiek był istotnie skorelowany z odległym nawrotem (P = 0,004, u młodszych pacjentów częściej występuje nawrót), podczas gdy wielkość guza wykazywała tendencję do istotności ( P = 0,06, przy większym prawdopodobieństwie wystąpienia większych guzów) (Tabela 2). W wieloczynnikowym modelu Coxa, w którym oceniano odległe nawroty w odniesieniu do wyniku nawrotu, wieku i wielkości guza, wynik powtórzenia dostarczył znaczącą siłę predykcyjną, która była niezależna od wieku i wielkości guza (P <0,001) (Tabela 2). Gdy do modelu dodawano wskaźnik nawrotu, wiek i wielkość guza nie były już statystycznie istotne. Podobne wyniki zaobserwowano, gdy w modelu zastosowano więcej niż dwie kategorie wieku i wielkość guza (dane nie przedstawione). Proteiny estrogenowe i progesteronowe oraz amplifikacja HER2
Nie zaobserwowano zależności między poziomami białek receptora estrogenu lub progesteronu a ryzykiem odległego nawrotu (ryc. Dodatku Uzupełniającego). HER2 amplifikowano w 55 z 668 guzów (8,2 procent) i nie amplifikowano w 605 guzach (90,6 procent); wynik był nieokreślony w 8 (1,2 proc.). Szacunki Kaplana-Meiera dotyczące odsetka pacjentów bez odległych nawrotów po 10 latach u pacjentów z nowotworami, w których amplifikowano HER2, wynosiły 75,0% (przedział ufności 95%, od 63,2 do 86,9%) i 86,0% (przedział ufności 95%, Od 83,1 do 88,9 procent) wśród pacjentów z guzami, w których HER2 nie był amplifikowany (p = 0,08) (ryc. 2A dodatku uzupełniającego). W modelach Coxa, które obejmowały ocenę nawrotów i tradycyjne pomiary (receptor estrogenowy, receptor progesteronowy lub amplifikacja DNA HER2), jedynie punkt ponownego wystąpienia był znaczącym predyktorem odległej nawrotu (dane nie przedstawione).
Wynik nawrotu, stopień złośliwości guza i ryzyko odległego nawrotu
Ocena stopnia złośliwości guza przez każdego z trzech patologów była skorelowana z ryzykiem odległego nawrotu (Tabele 2A, 2B i 2C Dodatkowego Dodatku). Wynik nawrotu dostarczył istotnych informacji poza oceną nowotworu dla każdego z trzech patologów (P <0,001). Zgodność w ocenie stopnia między dwoma patologami wynosiła od 59 do 65 procent, a ogólna zgodność między wszystkimi trzema patologami wynosiła 43 procent (Tabela 3 Dodatku Uzupełniającego). Zgodność pomiędzy trzema patologami była najniższa dla dobrze zróżnicowanych i umiarkowanie zróżnicowanych klas guza (kappa, 0,36 i 0,23) i najwyższa dla słabo zróżnicowanego stopnia (kappa, 0,61).
Tabela 3
[patrz też: nabłonki płaskie, zespół guillaina barrego, biogenes rejestracja ]
[więcej w: zanik wieloukładowy, gorzyce odwyk, porolet ]