anna jednaki szczecin

Wykazano, że wiele genów zachowuje się podobnie (24), w tym 70%. 80% promotorowych wysp CpG, które wykazują hipermetylację w raku (25). W tkance pobranej podczas autopsji zaobserwowano hipermetylację w większości tkanek, z istotną zmiennością tkanka-tkanka (26). W jelicie mikrodyssekcja i analiza poszczególnych krypt wykazała znaczną zmienność w zakresie metylacji związanej z wiekiem, z dużo wyższym intercryptem niż heterogenicznością intracrypt (27). Biorąc pod uwagę, że każda krypta okrężnicy pochodzi z pojedynczego lub bardzo niewiele komórek macierzystych, dane sugerują, że związana z wiekiem hipermetylacja jest właściwością komórek macierzystych. Technologie obejmujące cały genom do badania metylacji DNA ułatwiły badanie starzenia i ujawniły uderzające i powtarzalne zmiany zależne od kontekstu genomowego (podsumowane na ryc. 1). U myszy prawie jedna czwarta badanych miejsc CpG wykazała związane z wiekiem zmiany metylacji, które można było znaleźć we wszystkich tkankach, z najbardziej widocznymi zmianami obserwowanymi w narządach najbardziej proliferacyjnych, takich jak przewód żołądkowo-jelitowy i śledziona (28). Podobne zmiany zależne od replik były obserwowane w hematopoetycznych komórkach macierzystych (29). Dokładna ocena ilościowa ujawniła, że metylacja zmieniała się progresywnie i liniowo wraz z wiekiem oraz że hiper- i hypometylacja występowała w porównywalnych dawkach. Zmiany są więc najbardziej zgodne z dryfem (stopniową zmianą od linii bazowej), a nie z nagłym lub zaprogramowanym zjawiskiem. Badania tkanek ludzkich ujawniły również liczne zmiany (zarówno hiper- i hypomethylation) (30. 33). Zaproponowano, że można oszacować wiek osoby, patrząc na metylację DNA we krwi obwodowej lub w innych tkankach (34). Chociaż ogólna tkanka jest ogólna (34), niektóre geny wykazują konserwatywne wzory w różnych tkankach i możliwe jest zastosowanie dryfu we krwi obwodowej jako substytutu dryfu w innych tkankach (35). Rycina Dynamika metylacji DNA w przedziałach genomowych. (A) Górna linia reprezentuje DNA zawierający dwa geny (strzałki wskazują miejsca startu transkrypcji, eksony są pokazane na czarno); trzy wyspy CpG (CGI, zielone) znajdujące się w promotorze, a 3. koniec i obszar międzygatunkowy; dwa wzmacniacze (czerwony); seria powtórzeń (cienkie czarne linie); promotor inny niż CGI (fioletowy); oraz międzygenowe i intronowe DNA (otwarte pudełka). Normalny stan metylacji i zmiany starzenia podsumowano w jasnoniebieskim pudełku. (B) Enzymy efektorowe, które włączają lub wyłączają metylację DNA. DNMT obejmują DNMT1, DNMT3a i DNMT3b; TET-y obejmują TET1, TET2 i TET3. Jak opisano powyżej, zmiana metylacji jest po prostu definiowana jako różnica między dwoma stanami, w tym przypadku starym i młodym. Nie oznacza to pierwotnej patologii ani konsekwencji funkcjonalnych. Aby rozwiązać ten problem, należy wziąć pod uwagę poszczególne strony CpG i inne fizjologiczne zmiany, które towarzyszą starzeniu. Biorąc pod uwagę, że metylacja jest swoista dla tkanki, przesunięcia w składzie komórki lub stan różnicowania tkanki mogą być związane ze zmianami w metylacji. Badania genomowe wykazały przesunięcia w globalnej metylacji związane ze zróżnicowaniem komórek macierzystych (9) i możliwe jest, że przesunięcia w zawartości 5-metylocytozyny są związane z fizjologicznymi zmianami w proliferacji (36, 37). Tak więc niektóre związane z wiekiem odchylenie metylacji może w rzeczywistości być wtórną konsekwencją niewielkich różnic w stanach różnicowania lub proliferacji. Może być możliwe dekonwolucja zmian patologicznych z przesunięć w treści komórkowej przy użyciu ostatnio opisanych algorytmów opartych na różnicowej metylacji genu (38) lub ekspresji (39). Jednak ponad 97% wysp CpG związanych z promotorem jest niemetylowanych w normalnych komórkach i tkankach od młodych osobników (40), niezależnie od różnicowania proliferacji
[podobne: armapol, gorzyce odwyk, medisquad ]